Angola! Eindelijk! We hadden een visum voor 5 dagen gekregen om meer dan 2000 km af te leggen in een land dat niet bekend staat om zijn goede wegen. Door wat tegenslag verloren we een dag in Congo waardoor we nog maar vier dagen hadden. Er zat niets anders op dan om half zes op te staan en te rijden tot het donker was, zonder al te veel pauzes te nemen. De wegen in het Noorden waren ronduit slecht, maar we hadden het geluk dat het niet geregend had anders waren we nu nog niet uit Angola.
Scheuren in Angola deel 1. Goede weg met dank aan de chinezen
met de leuze 'samen uit, samen thuis' in het achterhoofd, nam Mathias Franz achterop, terwijl Wannes de bagage voor zich nam. Gezellige boel
Alhoewel Angola een olieproducerend land is, is er toch een schaarste aan benzine in heel het land. Mattie viel zonder, maar al snel vonden we een oplossing.
Ons hutje aan het strand
Af en toe kon Mathias ook eens genieten van een ritje achterop.
Aanschuiven voor de tanken te vullen.
Scheuren in Angola deel 2
Ze hadden ons wijsgemaakt dat na Luanda (de hoofdstad) de wegen allemaal asfalt zouden zijn. Niets is minder waar. Stevige wasbordpistes afgewisseld met zandstukken en hobbelwegen deden de moto's en zijn passagiers afzien.
Eindelijk de beloofde asfalt die ons in 1 stuk door, via Namibie, in Kaapstad zou brengen.
Uiteindelijk hebben we Angola in 4 dagen kunnen doorkruisen en zodus binnen de tijdslimiet van ons visum. De Angolese grenswachters aan de namibese grens waren verwonderd over deze prachtprestatie. Maar eerlijk gezegd hebben we veel geluk gehad. In Angola zelf hebben we geen technische problemen of platte banden gehad en belangrijker nog, heeft het in het Noorden niet geregend.